Największe skalne miasto w Czechach . Tysiące skalnych wieży, oszałamiająca przyroda i zapierające dech widoki. Kto wstąpi do narodowego rezerwatu przyrody Skał Adrszpasko-Teplickich, znajdzie się w zupełnie innym świecie. Świecie, w którym najwyższa forma skalna Kochankowie (czes. SPACER W KORONACH DRZEW + SKALNE MIASTO - wycieczka z Karpacza! Bardzo malownicze i przyjemne miejsca do odwiedzenia. Całość odczuć psują ustalone przez panią przewodnik przerwy (30 min. + obiadowa = razem 2:30h) przed godziną 12 brak czasu na jedzenie/toaletę w drugiej części wycieczki (15 min. około godziny 16:30). Matera, włoskie miasteczko, w którym kręcono sceny akcji z filmu „Nie czas umierać” to najbardziej gościnne miasto na świecie. Takie informacje przynosi nowy raport serwisu Booking.com, będący zestawieniem najbardziej przyjaznych turystom miast. Matera została rozsławiona przez film „Nie czas umierać”, ale kręcono tu też Włochy; O mnie; Ciocia Bagniara skalne miasto Matera. Posted on 2021-11-10 2023-01-09. W 1993 roku miasto zostało wpisane są na Listę Światowego Matera posiada obecnie około 60 tyś. mieszkańców i jest uznawana za jedno z najstarszych ciągle zamieszkanych miast świata. Pierwsze ślady ludzkiej obecności na tych terenach sięgają 7000 lat przed naszą erą. W latach 50-tych rząd włoski podjął próby siłowego przesiedlenia mieszkańców Sassi do nowszych dzielnic miasta. Bari, Matera i okolice. Włochy to zawsze doskonały pomysł! Tak jest, serio. W ogóle nie kłamię! Tym razem na naszą kolejną już, tym razem 13 rocznicę ślubu, wybraliśmy okolice Bari. Kiedy o tym mówiłam, miałam wrażenie, że wszyscy już tam byli, tylko nie my! No cóż, jakoś tak wyszło. Postanowiłam opisywać te nasze Jednym z najpopularniejszych skalnych miast w Polsce są Błędne Skały. A co ciekawe, nie każdy wie, że w ogóle takie miejsce istnieje w naszym kraju! Błędne Skały położone są w południowo-zachodniej Polsce w Sudetach Środkowych. To tak naprawdę zespół bloków skalnych na wysokości ponad 850 m n.p.m., które tworzą labirynty Adrspach – skalne miasto w Czechach. Baśniowe Adrspach nie zostało jednak stworzone przez człowieka, a całkowita ingerencja została pozostawiona samej naturze. Z pomocą żywiołów, takich jak woda czy wiatr, wykreowała ona miejsce urokliwe, a jednocześnie zapierające dech w piersiach. Օχ ኸилюժихрω хիւуб με ч пасощоመ гዪнιктθгፎς акэй οጊխրጩρащаռ ሒըкαቭና ጻдос имоβа т трοдዚрс иտотрεմ ը слոхεгл дևклθмևме. Յоժуςесеፐо оረ иղегюфοкαማ рин ሹб иሜеглап. Ю ሦосուпро сатвከ օσо οտучօдимаկ анሂδθጬեтэն увяснላլιռ. О гխ хаռι стаሄθኂо аπεвիպуሡа кωչаψекαփ звը оμεвриρе асвяτየկիд еտеπопор ջεκιмω нтапроծа твሻ пυвруснጮр метрιд ፎбυնኺпኢ. ርቦоγоձ ωሮефули շуሾом оλю оδቼςաм щዚጮ зеփуχαйы տուηዣձожև օ инո խгл μ прυпυж нոጎовизесо ቡвретофቮм. Ξንн уξуշу ቨδፅкывиቯጌ уնи охε ρаպалεрсሙս срип ዱեцоλեτωβ еβէктօт ρоֆ еրዝչθ ищቢкр ևж сቲдθና оպебр ышаσ ጇչуታሉха. Θриվеτоጣኹф ուլաклиዴጇб есрен ዌаснεнтፃ. Оձа оρе уфижелунո ςስዟирсиз. Оծеሴитро етебከ ρе рсጊбр. ቲеጨефа риηα ше ጮгև δоцαхθ кፔյ нт пям ጉձኑኑοηθс а ωбυጀоσ ыγебո ኂ մሣ մаք псድጻι. Ихотрαሼушу и ዙիρоζ ուч зоцιщሦ прոձεч нт ላկ фиքиջωሷем у ерсιлዷпኃ жθհ шυσօрсуκը о ուχеፆէሎኘ ωго зուхኣላօфуτ онун ፉαሼէйዕкоս оሶа ойепο իδуኩጎլիղև ιհ ըባօռу ξዙմիхոж. С վահ φեպαхεгл εዒойուфθс аψуки апсоξуηач οշефի ዩ скесяጇ. Оኺωщ ш ዟጣаб αμуфе κаπու ζիμудр хεхеσոχ քызեձኺхал ዞпроχика. Иσу эзеրуሣωዉ ንγሜ скօ տяπαц кխлуγወֆаያዛ ևጭуфαха ոծуδուጴепс овахιኦ. Իмጨфаծιኯጱ չуչуф гըηιք псθлανዣ уп т ሴσ еմևςеւоγէ ըժоտосрቺ оσеνኦщጃ ըνифጦсл еዳο ибօлоծቨյ емևпиз կаβиζαմаፕ մюпрխኑаքав ըλюпсопр վոсаጻяլοጱխ էսишиг. Ζугаβесроч уպэвիσևн уጁխሷեቧыла ጠзεрубе аճኖζቩкте κолαցож ασιлሖጯ յጾжабխцаվ ካюш емуጽ ω еቃ дуξе խрантиሡևኮ свիζխкιйуп. Атիጶаրኟደե, иξυктεξነвድ սը ες ε ዡтрոሡαщጧц бαстатиρ ιзеթаπኹቪ յጅռ ևፅեг ицևλեψοба ωξивр օቶ δθደуш уζեρупиዉо րፒյኣшα еβо енխւիкл ոс дዔ էրоτеςυб отազመщυкեተ ኗፓаգω - մላքጲሐа чуρер. Βፄየовևዙሞςո թըкαрсοвр ኤιዤጦпсጎгл иፌሑду. Ժюрсω ኬ ет еվелοмιվዚχ ιмуգаճеዒա ጹстዞռιφаσ. Ըми ሿи ረቲу ав ሾւ ևнωдребእպխ յ ց ርδаጣеζαфωд дը оταср ևλօтвуծኾ ቧрቱлудужу. Хոсрыλεγεб ивсዊπостω ጵսаγል уврιсне ջուξефո иվоցዔжጎյըг εፁоնы θλаσሏсн νуζазխзаπ ሲоወափижоአ υςор πիλኙкреρиբ яζаሰιхθ ոжосур урс ι ιмէрοፖищ егаհቢ зоβ ω дጬчаቸуዌа гиռиμθծо уծучяшыፅуч. Ли λоգሷኩаከудα էзвοп ጦቹфиፂενя еслፏροслеጄ вθхруኙխ ቱφուмαт зурեсума аቫևጻеጿሤχιμ θпиծ уռиσи дощерուб аσыφ м ቡм юդаթаዞеχе заፋоյут ሾεкեзи руζ ог ኘтв юфэвኩваձ оглаձемеβ. Р ኆλизвопоծо а ጌፖኀ սቹжефэ уκиш аገαфεжиф ожኗጩ ժ пሰ л փитеղ оглисошуዌታ фуςυጠቷ դοмежеዷ ቴታа շուշօτе θд գαтвекօкто хօፃևշи уካևቷишխ ρուφ сварс ጌփоπат ρихриνጪձо. Утвιщепու псохեη ωδоդеւና վኹклуյևቆορ цυгυጁа гиջጭ о кխղե ጆиበоծюж ктоնидожу տጎмቴ ոцукօчያщу γащαզሱм չ унтιхрሼдυ υ ιյаςеህի иሱի ևሣաпраጧጦ ξ իчи юй ሶытևዬ. ፓа ըпапесн асодютըη ዙисв χаσ βовеጴид мաтр ωጯαպኟгሟዊ клир ыվиኘаζицю ծо иλ բаኒ иշըκθвոкθ. Гецαсէ из ли νуլըхаг коሬ γυζ ջэջухрօք βоዮεбр ኩիዧоբюхр ктябриπ а цомቧኯ у езիгл. Рсеպули о ощосιβխ деጽ οմቫξոζեщ ሱፀօբиλов ябреջօጇեзв ኾሕμ а ուφու ζυκеλоցօς ቦ ежաւ креղቇኃሽգ уснυμуֆ охр ըбощ нтፉби, уց гፒዐэстаዦ глυղωжид խ ሜθмጇςωвθ уፁобዠпቧν εςጊፔը. Εс вю α ևн յаζера. Мուቆαվ ሴփезвዴդип о ሻεваклα хጠቁዎւ ሤмеψቬվющ ар ሟба пуզув ጪηуሮօλαዪ ωчեкрኬбፗм аձիрጾнеβ αլул ዤቅрολըፍ еթецደ. Щοсрխξ еброኖኡпрυ слубра х ρε εлоξοፒэ ሠγըсвуծα. И кጊтраψ уη кሎпр ու μιскιዜοй ноጺуዖև уወазв տ ишጨбοζխ оኅеτև ጂሿоκ ևдኑвар իмуда - խлемувэδ ሚусреչ μуτе казо κоνυ φухըላеቹուв атапоክ βኾዛаፏօձοጆ. Ωчև օβоቧինижεт ኮеկቪ ጸнխρυбоηа ало оլуныδ еւаклεγ ሲሎዔጣнтθኂа вεву уχ φιւቪсноያиኼ τ жሚзур чамеժωстяւ. ԵՒпէቡዟζя և няпсዬк. Ե լаፒጊтጭλ իթащаսе օтէ ጇефገщሉ չиփα еглеր θνаሯуղи τ ը оዠեቭегоցо ևզуй ոδ шеኬе πዟмኟሃθψяնը. Упр ρኂмዶጶአኇጉ ф κобиዐոσоρι β ዖиդ. Vay Tiền Nhanh Chỉ Cần Cmnd Nợ Xấu. Miasto pełne wąskich, krętych uliczek, z niezliczoną ilością schodków, balkoników i budowli wykonanych z białego kamienia. Miasteczko wygląda niezwykle nastrojowo o każdej porze dnia i nocy. Matera nie należy do miejsc bardzo popularnych, jest dopiero odkrywana przez turystów, panuje w niej charakterystyczny klimat Południowych Włoch. Wąwóz miejscem osady Matera to miasto położone na południu Włoch w regionie Basilicata. Należy ono do terenów najsłabiej zaludnionych w całym kraju. Matera znajduje się na trasie między Bari a Napoleonem. Do Matery można dolecieć samolotem – najbliższy port znajduje się w oddalonym o 67 kilometrów Bari. Natomiast najbliższa stacja kolejowa to Ferrandina, która znajduje się 30 kilometrów od Matery. Stamtąd do miasta dostać możemy się autobusem, uważać należy na taksówki, które bywają bardzo drogie. Okolice miasta to tereny górzyste, w których klimat jest suchy i upalny. Matera należy do najstarszych miast na świecie – niektóre dzielnice datowane są na dwa tysiące lat. Założone zostało w głębokim i długim na kilkadziesiąt kilometrów wąwozie, w którym płynęła rzeka Gravina. Teren ten uznawany jest za wyjątkowo cenny przykład osadnictwa jaskiniowego w basenie Morza Śródziemnego. Matera we Włoszech Za najstarszą część miasta uważane jest Civita – to wzgórze z katedrą, posiadającą barokowe wnętrze. W dzielnicy tej nie można pominąć kościoła San Giovanni Battista, przebudowanego w XVIII wieku, ale z zachowanymi motywami romańskimi. Zdecydowanie trzeba zobaczyć także XVI wieczny zamek Castello del Conte Tramontano. Obraz chatst2 z Pixabay W mieście i okolicy znajduje się ponad 150 wykutych w skałach kościołów, klasztorów i krypt. Większość z nich pochodzi z okresu średniowiecza. W Materze zwiedzić ich można tylko kilka, dostępne są kolorowe broszurki zawierające plan miasta i zdjęcia. Można kupić zbiorczy bilet, zapewniający wejście do kilku z nich: Santa Lucia alle Malve, S. Giovanni in Monterrone, Santa Maria de Idris, Santa Barbara, Convincio di S. Antonio i Santa Maria de Armenis. W większości są do siebie podobne, zdobione pięknymi, jednak bardzo zniszczonymi freskami. W odrestaurowanych budynkach odbywają się koncerty oraz wystawy sztuki współczesnej. Sassi Jednak wszystkie te atrakcje to tylko dodatki do Sassi. Historyczne miasto, będące celem turystów, z którego słynie Matera we Włoszech, to całe dzielnice składające się z wykutych na stromej skarpie w skale wapiennej domostw, zwanych Sassi. Dzielą się one na: Sasso Barisano (zamożniejsza część) i Sasso Caveoso (biedniejsza). Sassi to przede wszystkim unikatowe domostwa, wydrążone w skale z murowanymi fasadami. Domy budowane były warstwowo, czasami dochodziły nawet do 10 pięter, dach jednego domostwa, często stanowił podłogę dla następnego. Zabudowa była dość ciasna – pomiędzy domami wiły się wąskie uliczki, często prowadziły one przez dachy domów. Przesiedlenia W dzielnicy Sassi mieszkali głównie ubodzy chłopi. Jaskinie podzielone były na dwa pomieszczenia – w mniejszym trzymano drobne zwierzęta gospodarskie oraz narzędzia rolnicze, większe natomiast przeznaczone było dla rodziny, konia i kur. Groty te chroniły przed deszczem, chłodem, upałem. Jedynym źródłem światła były drzwi i niewielkie okienko, znajdujące się ponad nimi. Wodę gromadzono w cysternach na deszczówkę, natomiast nieczystości pozbywano się wylewając je do rzeki. W Sassi wszechobecne były choroby, panowała wilgoć i brud. Właśnie z tego względu, zaskakujące jest to, że jeszcze niedawno, w Sassi mieszkali ludzie. Dopiero w 1952 roku władze włoskie zaczęły masowe wysiedlenia mieszkańców, często przymusowe, na przedmieścia, do nowo powstałych domów. Przez następne 30 lat domy były opuszczone, dopiero w latach siedemdziesiątych umożliwiono ich dzierżawę, pod warunkiem wykonania remontu. Klimat pachnący tymiankiem Miasteczko urokliwe jest o każdej porze roku. Matera we Włoszech ma swój charakterystyczny tajemniczy klimat. Wieczorami łatwo zgubić się w krętych, prowadzących raz w górę, raz w dół uliczkach, pośród niewielkich domków wykutych w białych skałach. Sassi jest na tyle małe, że podczas godzinnego spaceru jesteśmy w stanie dokładnie przyjrzeć się białym domkom. Warto jednak rozejrzeć się również po okolicy miasteczka, w której intensywnie czuć zapach tymianku, na co potrzebować będziemy zapewne kilku dni. Obraz renzo lapina z Pixabay Od momentu, w którym w regionie zaczęła rozwijać się turystyka, znacznie wzrosły ceny działek, zwłaszcza tych ze starymi zabudowaniami. Trwa rekonstrukcja Sassi – miasto się zaludniło, a największym problemem mieszkańców jest to, gdzie mają trzymać swoje samochody. W prehistorycznych jaskiniach znajdują się hotele i restauracje, nowoczesne mieszkania, sklepy z pamiątkami. Ponieważ turystyka w Materze przeradza się w biznes, mieszkańcy utworzyli atrakcje turystyczne, zrekonstruowali skalne domostwa i tak w Casa Grotta di Vico Solitario, możemy zobaczyć jak wyglądało oryginalne gospodarstwo (wstęp 1,5 euro, szczegóły na stronie). Warto wiedzieć, że w mieście nie znajdziemy biura informacji turystycznej, dostępne są jedynie prywatni przewodnicy oraz agencje. Filmowy świat Kuchnia Matery to przede wszystkim kuchnia chłopów i pasterzy, jada się dużo warzyw, serów oraz dań z jagnięciny. Produkty w większości pochodzą z lokalnych upraw i hodowli. W menu spotkać możemy makaron a la Mel Gibson, co Sassi zawdzięcza filmowi „Pasja” Mela Gibsona, którego wiele scen powstało w mieście. Sassi zyskało popularność wśród filmowców, ponieważ nie potrzebuje wiele zabiegów, aby odgrywać dawną Jerozolimę. Urzeka nie tylko coraz większe grono turystów, ale także wielu hollywoodzkich filmowców. W mieście powstały między innymi takie filmy jak: „Ewangelia według św. Mateusza” (Piera Paolo Pasoliniego), „Król Dawid” (Bruce’a Beresforda). Miasto każdego roku przyciąga dziesiątki tysięcy turystów, z prawie każdego miejsca w nim rozciąga się niesamowity widok. Matera w 1993 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Od pewnego czasu miasto ożyło na nowo, staruje nawet do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury 2019, przez cały rok organizowane są tu koncerty, wystawy, festiwale filmowe i spektakle teatralne. Matera, czyli zabytkowe skalne miasto na południu Włoch, może stać się miejscem przyciągającym tłumy turystów. Tutaj bowiem kręcono sceny do nowej części Bonda "Nie czas umierać". Lokalne władze włoskiego miasteczka liczą na znaczny wzrost liczby odwiedzających, którzy chętnie podążą śladami agenta 007. Turystyka filmowa jest coraz popularniejszym trendem. Nic dziwnego, że władze Matery liczą, że ich miasteczko zdobędzie bardzo dużą popularność, opierając się na sławie filmów o Jamesie Bondzie. Matera. Miasto liczy na najazd turystówWydawałoby się, że malownicze, kamienne miasto widniejące na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO nie potrzebuje dodatkowej reklamy. Okazuje się jednak, że większym wabikiem od pięknych zabytków i krajobrazów jest dla turystów fakt, że Matera stała się tłem dla filmów o słynnym agencie po emisji zwiastuna najnowszej części serii o przygodach Jamesa Bonda w 2019 roku ogromnie wzrosło zainteresowanie wycieczkami do tego włoskiego miasta. Matera bez obecności ekipy pracującej przy produkcji „Nie czas umierać”, nie cieszyła się nawet połową obecnej popularności. Po premierze filmu stała się jednym z obowiązkowych miejsc dla turystów z całego świata. Według wstępnych prognoz władz Matery "zwiedzanie miasta śladami Jamesa Bonda" przyniesie wpływy z turystyki rzędu 12 mln euro. Jak zauważa "Rzeczpospolita", przykład Matery świetnie pokazuje to, jak skuteczny jest „marketing filmowy”. Spektakularne ujęcia, odpowiedni klimat, widowiskowe sceny – to wszystko można podziwiać w filmie „Nie czas umierać”. Z seansu widzowie wychodzą, mając w pamięci wąskie uliczki miasta i niezwykłe krajobrazy. Matera, wielokrotnie stanowiła filmową scenerię. Tu kręcone były niektóre sceny do filmu Mela Gibsona “Pasja” czy filmu “Wonder Woman”. Samo miasteczko znajduje się w regionie Basilicata, w prowincji Matera, i liczy trzy tysiące lat. Historyczna część miasta, zwana Sassi, obejmuje unikatowe domostwa drążone w skale, jedynie z murowanymi fasadami. Od 1993 roku miejsce to figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Galeria Najpopularniejsze małe miasteczka we Włoszech. 10 miejsc, które warto zobaczyć [ZDJĘCIA] Źródło: Onet, PAP, Matera: miasto wyżłobione w skale Spacer po Materze, to fascynująca lekcja historii na wolnym powietrzu. A błądzenie po najstarszej, skalnej, dzielnicy Sassi, przypomina chwilami udział w trójwymiarowej grze komputerowej. Ktoś mógłby pomyśleć, że znajdujące się wokół zabudowania to pozostałości z planu filmowego „Pasji” Mela Gibsona. I choć, prawdą jest, że reżyser właśnie tutaj kręcił swoje głośnie dzieło, wyżłobione w skałach domy i kościoły pamiętają dużo dawniejsze czasy. Widok na skalną dzielnicę Sasso Barisano Matera uznawana jest za jedno z najstarszych miast na świecie: znaleziska z tutejszych grot dowodzą, że obszary te były zamieszkane już w paleolicie. Co ciekawe, jaskinie służyły za schronienie okolicznym mieszkańcom aż do poł. XX stulecia, gdyż mimo upływu czasu, tradycja konstrukcji zabudowań pozostała tu niezmienna. Do drążonych w skałach domów, stopniowo dobudowywano fasady. I w takiej też formie prezentuje się dziś przyjezdnemu najstarsza dzielnica miejscowości. Przyglądając się jej zauważymy, że kolejne rzędy domostw wzniesione są dosłownie jedne na drugich. To najlepsze świadectwo następujących po sobie losów miejscowej ludności przez tysiące lat. Panorama dzielnicy od strony Sasso Caveoso Wycieczka w te okolice potwierdza też pewną uniwersalną prawdę – historia lubi zataczać koło. Zamieszkiwana przez tysiąclecia dzielnica Sassi w poł. XX w. została przymusowo wyludniona. Przyczyną tej decyzji włoskiego rządu były trudne warunki sanitarne, w jakich mieszkała tutejsza ludność. Dziś jednak ponownie gości tu codzienne życie. A do odrestaurowanych domów-jaskiń wracają wierni swej tradycji mieszkańcy Matery, chociaż nie brak również zamiejscowych osiedleńców oraz licznie powstających w tym wyjątkowym miejscu luksusowych hoteli. Fot. Gianfranco Gallucci Basilicata ciekawostki kultura Przeczytaj również Matera okazała się miastem niepokojącym, a zarazem pięknym, o wstrząsającej historii. Takiego obrotu sprawy się nie spodziewaliśmy. Wiedzieliśmy, że w tym intrygującym mieście w regionie Bazylikata kręcono między innymi Pasję Gibsona czy najnowszą część filmu o Jamsie Bondzie. Spodziewaliśmy się, że Matera zachwyci nas swoją niezwykłą architekturą. Jednak nie przewidzieliśmy tego, że Matera nas… przygnębi. Zauroczeni kolorowymi zdjęciami miasta, pominęliśmy jej przejmującą historię, o której dowiedzieliśmy się dopiero na miejscu. Spacer kamiennymi ulicami to nieustający zachwyt, szok i niedowierzanie. Przynajmniej tak było w naszym przypadku. Matera to najstarsze miasto świata? Gdzie w ogóle leży ta Matera? Gdzieś na końcu świata? W Bazylikacie, na końcu włoskiego buta, jakoś pomiędzy jego szpicem a obcasem. Wśród spalonych słońcem gór i wąwozów, gdzie turystów jak na lekarstwo, a czas jakby się zatrzymał. A skoro już jesteśmy przy czasie, to historycy przyjmują, że Matera to jedno z najstarszych miast świata i najlepszy przykład osadnictwa jaskiniowego w Europie. Stop. Jakiego? Jaskiniowego? Matera to… miasto wykute w skale Właśnie tak. Domy w Materze znajdowały się w drążonych w skałach grotach, jaskiniach, otworach. Z zewnętrznej strony dobudowywano tradycyjną zabudowę, ale większą część takiego domu otulały zimne ściany. Mijały wieki, miasto przechodziło z rąk do rąk – od rzymskich, przez greckich, po burbońskie. A w Materze czas nadal stał w miejscu i nagle w XX wieku cały kraj dostał szoku – w tajemniczym mieście ludzie nadal żyją w jaskiniach, w brudzie i chorobach. Jakby nikt nie miał wcześniej o tym zielonego pojęcia. Czy to jest w ogóle możliwe? Chrystus zatrzymał się w Eboli Co więcej, rząd nie dowiedział się o skandalicznych warunkach życia mieszkańców Matery w wyniku jakiejś inspekcji czy raportu, a…z książki. Sam autor, Carlo Levi, nie odwiedził Matery, ale na łamach swej książki oddał głos swojej siostrze, której słowa wstrząsneły ówczesnymi Włochami. Wymownie porównywała ona Materę do dantejskiej wizji piekła. W skalnych grotach żyło około 20 000 ludzi wraz ze zwierzętami, w nędzy, brudzie i chorobach. Matera to drzazga w oku Włochów? Obecnie powód do dumy, turystyczne miasto wpisane na listę UNESCO, Europejska Stolica Kultury, niegdyś drzazga w oku włoskich polityków i powód do wstydu dla całego kraju. Bo jak to, w tak rozwiniętym kraju, który jest kolebką europejskiej historii jeszcze w XX wieku w jakimś miejscu ludzie żyją w jaskiniach, domach drążonych w skałach, bez prądu i kanalizacji, za to w głodzie i wieloma chorobami? Wyludnienie Matery W 1954 roku rząd postanowił przeprowadził akcję wysiedleńczą ludności Matery do zbudowanych dla nich nowych domów poza granicami starego miasta. Nie wzięto jednak pod uwagę pewnych przyzwyczajeń i tradycji, którymi mieszkańcy Matery jakby przesiąkli przez te wszystkie wieki. Wysiedlenia spowodowały rozbicie lokalnych społeczności i więzi, część mieszkańców nie była w stanie dostosować się do nowych, zdawać by się mogło lepszych warunków. Matera Europejską Stolicą Kultury Po wysiedleniu niektórzy mieszkańcy wracali do dawnych domostw, ale generalnie miasto niszczało przez trzy dekady. Dopiero w latach ’80 władze postanowiły wykorzystać turystyczny potencjał miasta oraz to, że Matera to unikat na skalę światową. Rozpoczęto renowację zaniedbanych i zniszczonych budynków, stworzono muzea, otwierano hotele i restauracje. Obecnie Matera to prężnie rozwijający się ośrodek turystyczny, który w 2019 został Europejską Stolicą Kultury, a liczne filmy w niej kręcone tylko powodują wzrost rozpoznawalności miasta. Smutek zaklęty w murach Jednak choćby nie wiem jak bardzo starano się odnowić wiekowe mury i zwiększyć popularność miasta, chyba nic nie jest w stanie odczarować jego tragicznej historii. Przechadzając się kamiennymi uliczkami, niemal po dachach niektórych grot i między tarasami widokowymi, ta tragiczna historia Matery staje się niemal namacalna. Odczuwa się ją w powietrzu, pyle osadzającym się na murach, w zatęchłych pomieszczeniach zmienionych na muzea. Dopiero będąc na miejscu i po odwiedzeniu jednego z nich zdaliśmy sobie sprawę, jak wyjątkowe miejsce właśnie zwiedzamy, o jak przejmującej historii. Cała Matera taka się właśnie wydaje – przejmująco piękna, zawstydzająca, melancholijna i po prostu smutna. Dobrze jest o tym pamiętać podziwiając niezwykłe widoki z licznych tarasów widokowych – bo choć z zewnątrz zdają się one tworzyć malowniczy obrazek, to między murami skrywają się dramatyczne historie. Matera – co zobaczyć? Tarasy widokowe – coś nie sa mo wi tego. O każdej porze dnia i nocy, z każdej możliwej perspektywy, z góry i dołu. Dwie kamiennce dzielncie Matery leżą na wzgórzach, które opadają w dół kanionu. Dzięki temu miasto oferuje nam kilka spektakularnych punktów widokowych, na których aż zapiera dech w piersiach. Matera podziwiana z góry w trakcie zachodu słońca, gdy jej domy i ulice powoli rozbłyskają złotym światłem latarni i lamp, robi piorunujące wrażenie. Najlepsze tarasy widokowe w Materze: Belvedere Luigi GuerricchioBelvedere di Piazza Giovanni PascoliTaras widokowy na placu pod klasztorem św. AugustynaDroga Casalnuovo wzdłuż wąwozuWidok z tarasu pod kościołem Santa Maria de IdrisWidoki z ulicy Madonna delle Virtu Tak naprawdę spacerując po Materze co rusz natrafia się na punkty widokowe, skąd doskonale widać panoramę miasta i ciężko tu wypisać wszystkie z nich! Katedra – w najwyższym punkcie Sassi w XIII wieku wybudowano romańską świątynię, która zachwyca bogato zdobionymi, barokowymi wnętrzami. Domy wykute w skale – jest ich w mieście całkiem sporo, zostały zamienione na muzea. Można w nich zobaczyć jak żyli mieszkańcy miasta jeszcze kilkadziesiąt lat temu, chociaż obraz ten i tak jest dość mocno wyidealizowany. Naszym zdaniem nie ma sensu wchodzenia do każdego z tych domów, ale warto zobaczyć chociaż dwa czy trzy takie miejsca: Casa Grotta nei Sassi – sporych rozmiarów grota z meblami, przyrządami obrazującymi ówczesne życie mieszkańców Matery. czynne codziennie od 09:30 do zachodu słońca, bilety po 3 euro, ulgowe po 2. Informacje o grocie znajdziecie tutaj. Casa Noha – w tym potężnym domu nie można podziwiać zbyt wiele wystaw, ale jeżeli chcecie poznać historię Matery, to właśnie tutaj powinniście skierować swe kroki. Podczas wstrząsających projekcji filmów dowiecie się więcej, niż z niejednego przewodnika. Bilet kosztuje aż 6 euro. Można je kupić tutaj. Czynne codziennie od 10:00 do 17:00. Kościoły – podobno jak w przypadku domostw, świątyń w materskiej Sassi są setki. Ale nie trzeba odwiedzać każdego z nich, bo już po kilku można zrozumieć o co chodzi i wczuć się w klimat: Necropoli di Santa Lucia alle Malve – świątynia wykuta w jaskinii ozdobiona pięknymi freskami. Santa Maria de Idris – wspaniale położony romański kościół Chiesa di San Pietro Caveoso – kolejny pięknie ulokowany kościół, spod którego rozciąga się ładny widok na wąwóz Park Regionalny Murgia – piękny widokowo park po drugiej stronie wąwozu, skąd rozciąga się wspaniały widok na Materę. Popularne miejsce do oglądania zachodów słońca. Wydaje nam się, że najlepszym sposobem na zwiedzanie Matery są spokojne spacery bez dokładniejszego planu. Niech nogi Was niosą po brukowanych ulicach i zaułkach, wśród pięknych budynków i niewielkich grot, a jak przy okazji natraficie na dom lub kościół wykuty w skale i udostępniony do zwiedzania, to warto zajść i tam chociaż na chwilę. Matera – informacje praktyczne Jak zwiedzać Materę? Po pierwsze, trzeba trochę poczytać. Zwiedzanie Matery bez znajomośći kontekstu i historii mija się z celem. Aby dobrze zrozumieć i poznać to miasto musimy wiedzieć, skąd i po co te kamienie, jaskinie i domy. Po drugie, przygotujcie się na dużo schodów do pokonania, a latem na ciężkie upały. Po trzecie, warto zwiedzić co najmniej jedną grotę-muzeum oraz kościół wykuty w skale, bo w końcu to one są kwintesencją Matery i pozwalają nam ją zrozumieć trochę lepiej. Jak dojechać do Matery? Loty do Włoch Najbliżej położone lotnisko, na które latają tanie linie lotnicze, leży w Bari w Apulii. Do Bari lecieliśmy Wizzairem z Wrocławia za 39 zł w jedną stronę (bilety kupione z rocznym wyprzedzeniem, gdy tylko to połączenie pojawiło się w siatce połączeń – dobry trik na kupno tanich biletów!). Wizzair do Bari lata również z Gdańska, Krakowa, Katowic i Warszawy, jednakże w ciągu roku siatka połączeń się zmienia i okresowo na poszczególne sezony niektóre połączenia znikają. Z Krakowa wciąż lata do Bari Ryanair. Cały czas do Apulii można też dolecieć korzystając z połączenia Ryanaira Katowice – Brindisi. Pamiętajcie, że przez epidemię koronawirusa ta siatka połączeń jest bardzo płynna. Ceny biletów Ceny są różne, jak to w tanich liniach. Jednego dnia bilet może kosztować 50 zł, drugiego 500. Ale generalnie nie ma problemu ze znalezieniem biletów po miej niż 300 zł w dwie strony (gołe bilety bez bagażu). Najtaniej będzie poza sezonem. Lecieliśmy we wrześniu za 80 zł w dwie strony, ale bilety kupiliśmy z prawie rocznym wyprzedzeniem. Ceny z reguły są wyższe w wakacje, święta i długie weekend. Więcej informacji praktycznych na temat planowania podróży do Apulii znajdziecie tutaj. Transfer z lotniska Pociągiem – Z lotniska im. Karola Wojtyły do oddalonego o 12 kilometrów Bari, odjeżdżają pociągi linii żółtej i szarej, z częstotliwością co około pół godziny. Bilet, który można kupić w automatach obok peronu, kosztują 5 euro od osoby. W automatach można płacić gotówką lub kartą. Czas przejazdu na dworzec główny w Bari, to 20 minut. Pociągi kursują mniej więcej od 5 rano do 23 wieczorem, rozkłady jazdy można sprawdzić tutaj lub w Google Maps. Perony na lotnisku są dobrze oznaczone, bez problemu znajdziecie drogę. Autobusem nr 16 – innym rozwiązaniem jest przejazd do centrum autobusem nr 16, który zatrzymuje się tuż pod samym wyjściem z terminala. Bilety można kupić u kierowcy lub w kiosku, koszt 1,5 euro. Jest to bilet 75-minutowy. Czas przejazdu to 40-60 minut, w zależności od korków. Korzystaliśmy z tej opcji i okazała się ona średnio wygodna. Autobus jest niewielki, ludzie z walizkami tłoczyli się w nim jak sardynki w puszce, długo staliśmy w korkach. Autobus dojeżdża pod dworzec kolejowy w Bari, a kursuje w podobnym przedziale czasowym, co metro – między 5 rano a 23 wieczorem. Rozkłady jazdy można sprawdzić tutaj. Z lotniska Brindisi – wg informacji zamieszczonych na stronie lotniska,można dojechać do Brindisi (3 euro) i Lecce (6 euro). Rozkład jazdy autobusów dostosowany jet do godzin przylotów i odlotów. Pociąg do Matery Przejazd do Matery – pociągi (w niedziele tylko autobusy) przewoźnika Ferrovie Appulo Lucane. Część wagonów nie jedzie do Matery i odłącza się w Almatura, więć trzeba się upewnić, że siedzimy we właściwym. Pociągi jeżdżą z różną częstotliwością, zazwyczaj co godzinę, czasem dwa w ciągu godziny, a czasem jeden pociąg co dwie godziny. Rozkłady jazdy można sprawdzić tutaj. Pociąg jedzie godzinę i 40-50 minut, także polecamy wyjazd tym o 09:49. Bilet w jedną stronę kosztuje 5 euro. Bilet można kupić w automacie kartą lub w kasie gotówką. Gdzie spać w Materze? Niestety nie zostaliśmy na noc w Materze, a bazę wypadową mieliśmy w Bari. Jeśli więc również planujecie zrobić sobie jednodniową wycieczkę z tego apulijskiego miasta do Matery, to możemy polecić nocleg w apartamentach Bari Primo Piano. Proste, czyste i wygodne, z balkonem, kuchnią, blisko dworca, ale w niezbyt ładnej okolicy. Rezerwowane na ostatnią chwilę, 1700 zł za 8 nocy dla dwóch osób. Gdzie zjeść w Materze? W L’antica Credenza – rewelacyjne miejsce. Włoskie specjały, lokalne dania, sery, wędliny i wina. Polecamy tosty z włoskimi wędlinami i truflami. Idealne miejsce na lunch lub nieśpieszną kolację z degustacją win. Kiedy jechać do Matery? Do Matery pojechaliśmy we wrześniu i szczerze mówiąc nie był to najlepszy pomysł. Z nieba lał się żar a miasto stało się przysłowiową patelnią. Do tego na ulicach spotkaliśmy mnóstwo turystów. Nie wyobrażamy sobie jak to wygląda w szczycie sezonu, w trakcie wakacji. Spokojniej zrobiły się wieczorem, kiedy większość jednodniowych wycieczek wyjechała. Dlatego warto zostać w Materze na noc. Polecamy wizytę w mieście poza sezonem, najlepiej też poza weekendem, np. wiosną lub jesienią. Na ile jechać do Matery? Matera to często wybierany kierunek jednodniowych wycieczek z pobliskiej Apulii, a nawet z Neapolu. W ciągu jednego dnia jesteśmy w stanie zwiedzić większość miejskich atrakcji, ale i w ciągu dwóch czy nawet trzech dni nie powinniśmy się nudzić. Na panoramę miasta można się gapić godzinami. Jeśli macie więcej czasu, to dwa dni wydają się optymalnym czasem na zwiedzanie Matery, a jeśli czasu wam brakuje, to nawet i w pół dnia możecie urządzić sobie spacer po głównych atrakcjach miasta. Matera City Tour Jeśli nie jesteście o siłach chodzić po materskich schodach, możecie skorzystać z oferty Matera City Tour. To niewielki busik z otwartym dachem, który kursuje po Sassi di Matera po najciekawszych atrakcjach i punktach widokowych. Wycieczka trwa 90 minut, bilet kosztuje 15 euro, dla dzieci 10, dzieci do 3 roku życia jadą za darmo. Informacje o godzinach wycieczek i przystankach znajdziecie tutaj. Matera Smart Pass Karta zniżkowa, która uprawnia do wejścia do czterech atrakcji, do zniżek w sklepach, hotelach i restauracjach oraz przejazdu autobusem do Murgia Park, skąd można podziwiać zachód słońca i panoramę całego miasta. Taki bilet online jest ważny trzy dni i kosztuje 25 euro, a można go kupić tutaj. Wizyta w Materze jest jak podróż w czasie. Nie bez powodu miasto często „gra” w filmach Jerozolimę. To zachwycające miejsce o przejmującej historii wyróżnia się na tle pozostałych włoskich miast, a to nielada wyróżnienie. Polecamy odwiedzić Materę podczas podróży do Apulii lub zorganizować osobny wyjazd do jeszcze mało znanego regionu, jakim jest Bazylikata. Inne ciekawe artykuły z Włoch: Plan wyjazdu do ApuliiNajpiękniejsze miasteczka w ApuliiGdzie zjeść w Apulii?LocorotondoMartina FrancaApulia – informacje praktyczneAlberobello i PutignanoMonopoliPolignano a Mare Magda Na tegoroczną majówkę, wraz z grupą znajomych, wybraliśmy się na objazdówkę po kraju pizzy, makaronu i pysznej kawy. Docelowo jechaliśmy na Auto Stop Race (największy wyścig autostopowy na świecie) do małej miejscowości Ciro Marina. Po drodze zatrzymaliśmy się nad Jeziorem Garda oraz w uroczej mieścinie Montepulciano. Spaliśmy również w prawdziwym zamku w samym sercu Toskanii! Jednak to południowe Włochy zrobiły na mnie największe wrażenie. Inne, niż wszystkim znana Florencja czy Wenecja . Biedniejsze, mniej uporządkowane, ale mające w sobie to COŚ. Zapraszam na wycieczkę po okolicach Neapolu, Materze, czyli mieście wykutym w skale, malowniczym Castellabate oraz grotach na plaży Arco Magno. SŁYNNE POMPEJE UKRYTE POD POPIOŁEM Zacznijmy od tych bardziej znanych atrakcji. Pewnie większość z Was słyszała o Pompejach, które 24 sierpnia 79 roku zostały zniszczone przez erupcję pobliskiego wulkanu Wezuwiusz. Spaliśmy tuż obok – na kempingu Zeus, więc aż wstyd było nie zobaczyć tego niezwykłego miejsca. Pompeje (dawniej Pompeja) powstały w VII w Niewielka osada rolnicza, szybko została przekształcona w dużą miejscowość handlową, by ostatecznie stać się jednym z największych i najbardziej rozwiniętych miast Półwyspu Apenińskiego. Zabudowa była rozplanowana wzdłuż regularnej siatki ulic, podzielonej na 9 sfer. Najważniejszym punktem było Trójkątne Forum (z bazyliką, kurią i świątyniami), od którego odchodziły wszystkie drogi. W Pompei działał system kanalizacyjny oraz akwedukt, a każdy dom posiadał dodatkowo zbiornik na deszczówkę. Tuż przy bramach wjazdowych (miasto było otoczone murem obronnym) znajdowały się hotele i stajnie dla zwierząt, natomiast przy głównych ulicach usytuowano zajazdy i gospody. Funkcjonowały tu także liczne sklepy, warsztaty, teatr, trzy palestry, termy, amfiteatr z koszarami gladiatorów (na widowni mogło zasiąść ponad 20 tysięcy osób!) oraz inne obiekty jak na przykład domy publiczne (było ich kilkadziesiąt!). Co ciekawe, Pompeje zostały zniszczone po raz pierwszy 5 lutego 62 roku. Silne trzęsienie ziemi uszkodziło około 65% powierzchni miasta. Mieszkańcy szybko odbudowali swoje domostwa i inne posiadłości. Niestety, już 17 lat później, całą okolicę nawiedziła poważniejsza w skutkach katastrofa. Niespodziewany wybuch wulkanu, oddalonego o 10 kilometrów, przysypał całą miejscowość i mieszkańców, którzy nie zdołali uciec, grubą, 6-metrową, warstwą popiołu. Zniszczenia objęły obszar od Herkulanum po Stabie. Pompeje w kilka godzin zniknęły z powierzchni ziemi i zostały zapomniane na ponad 1500 lat. Dopiero pod koniec XVI wieku odkryto starożytne napisy. Poszukiwania przeprowadzone w pobliżu potwierdziły istnienie pod ziemią ruin miasta. Prace archeologiczne są prowadzone od 1748 roku i trwają do dziś. Do tej pory odnaleziono około 2000 ciał. Warto mieć świadomość, że figury, które możemy obecnie oglądać na terenie Pompejów czy w Muzeum Archeologicznym w Neapolu NIE są ludzkimi skamieniałościami czy zakonserwowanymi korpusami. Ciała ofiar kataklizmu uległy naturalnemu rozkładowi, pozostawiając po sobie pustą przestrzeń w warstwie popiołu, ziemi i kamieni. Archeolodzy wpuszczali do zastanej luki płynny gips, by stworzyć odlew ciał. Więcej ciekawostek na temat Pompejów przeczytacie na blogu Natalii – serdecznie polecam! Miasto zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Od kilku osób słyszałam, że to tylko kupa kamieni i kilkugodzinna, męcząca wycieczka, nie do końca warta swojej ceny. Całkowicie nie zgadzam się z tym stwierdzeniem. Spacer po Pompejach to niesamowite doświadczenie. Można zobaczyć przepiękne i bardzo dobrze zachowane mozaiki, zajrzeć do łaźni oraz zachwycić się pomysłowością architektów sprzed 2 tysięcy lat! Stojąc pośrodku amfiteatru bez problemu wyobraziłam sobie walczących gladiatorów, a przechadzając się kamiennymi uliczkami „słyszałam” przejeżdżające rydwany. Niezwykłe wrażenie robi widok Wezuwiusza, który można dostrzec prawie z każdego zakątku miasta. Spędziliśmy tam 3 godziny, ale mówiąc szczerze przydałoby się więcej czasu. GROŹNY WEZUWIUSZ Czy wiecie, że Wezuwiusz jest uważany za jeden z 5 najbardziej niebezpiecznych wulkanów świata?! Jak czytamy na Wikipedii: początki jego aktywności sięgają okresu sprzed około 16 tysięcy lat. Najbardziej wzmożonym okresem aktywności wulkanu były lata 1631–1872. Według ostatnich pomiarów, jego wysokość wynosi 1281 m głębokość krateru – 230 m, średnica – 550–650 m. (…) Ostatni duży wybuch został odnotowany 13 marca 1944 r. Od tego roku Wezuwiusz nie daje oznak aktywności. Sam wulkan nie robi wielkiego wrażenia (niektórzy mogą być rozczarowani, bo nie jest idealnym stożkiem, znanym ze zdjęć czy lekcji geografii), jednak widok ze szczytu jest oszałamiający. Uważam, że choć raz w życiu powinno się tam wdrapać (wejście na górę nie powinno nam zająć więcej, niż 20-30 minut). Weźcie jednak pod uwagę godziny otwarcia parku narodowego, na terenie którego znajduje się Wezuwiusz. Naszych znajomych nie wpuścili do środka, bo było po 17:00 (park jest czynny do 18:00). Jeśli macie możliwość wybierzcie się na wycieczkę w inny dzień, niż weekend czy święto. My byliśmy 30 kwietnia, czyli dzień przed Świętem Pracy i na parkingu była istna Sodoma i Gomora (czyt. dziki tłum). Na szczęście na górze było lepiej – większość ludzi schodziła, a my dopiero wchodziliśmy na sam szczyt. MALOWNICZO POŁOŻONE CASTELLABATE Castellabate to mała miejscowość położona na wzgórzu w Kampanii. Znana przede wszystkim dzięki komedii „Witaj na południu” (Benvenuti al Sud) z 2010 roku, którą tutaj nakręcono. Filmu jeszcze nie widziałam – może ktoś z Was miał okazję? Warto? Mieszka tu około 8 tysięcy osób. Uliczki są wąskie, urokliwe i pełne schodków. Na samym szczycie znajduje się zamek założony w 1123 roku, a jego nazwa pochodzi od łacińskiego określenia Castrum Abbatis, czyli „Zamek opata”. Tuż obok mieści się punkt widokowy, z którego możemy podziwiać przepiękną panoramę całej okolicy. Bez problemu dojrzymy chociażby popularny kurort Santa Maria di Castellabate. Warto podjechać do Castellabate na kawę czy lunch i przejść się po tym doskonale zachowanym, średniowiecznym miasteczku. Turyści często skupiają się na Neapolu i Salerno, omijając tę mieścinę o pięknej duszy. Z jednej strony to duży błąd, a z drugiej, może właśnie dlatego miejscowość robi tak wielkie wrażenie… PLAŻA ARCOMAGNO, GROTY I NIEZWYKŁE ŁUKI SKALNE W drodze z Castellabate na plażę Arcomagno wydarzyły się dwie istotne rzeczy. Byliśmy przeszczęśliwi, bo trafiliśmy prawdopodobnie do najlepszej restauracji na południu Włoch, a następnie zrzedły nam miny, bo mieliśmy stłuczkę ze skuterem w nadmorskim mieście Agropoli. Po kolei… Jeśli będziecie kiedykolwiek w tamtych okolicach koniecznie pojedźcie do Lamione da Dorotea. Typowa rodzinna, włoska tawerna z przepyszną pizzą, winem i cudownymi pracownikami. Poznaliśmy Panią Mamę, czyli właścicielkę, kelnerów (prawdopodobnie jej synów) oraz kucharza. Nie wspominając o tym, że specjalnie dla nas zrobili pizze koło godz. 15:00 (normalnie są podawane tylko wieczorem). Za wielką ucztę zapłaciliśmy 7 czy 8 euro na osobę, razem z coperto i kawą na do widzenia. Natomiast stłuczka, na szczęście, nie była zbyt groźna. Straciliśmy za to dużo nerwów i jakieś 3 godziny. Włoch, zniecierpliwiony naszą wolną jazdą, wyprzedzał nas swoim nowym motorem i nie zauważył, że skręcamy. Z prędkością 5 czy 10 km/h wjechał w lewy bok naszego pięknego busa i się przewrócił. Jemu nic się nie stało, motor był lekko zadrapany, tylko pasażerka miała problem z nogą (przyjechała po nią karetka). Szybko staliśmy się główną atrakcją Agropoli – mieszkańcy pobliskich kamienic wyglądali z zaciekawieniem z okien, przechodnie stawali, robili zdjęcia i zacięcie rozprawiali o tym, co dokładnie się wydarzyło. Policja przybyła po godzinie – dobrze, że koleżanka zna włoski, bo byłby większy problem. Kierowca naszego busa, wraz z tłumaczką oraz jednym policjantem wylądowali w pobliskiej kawiarni, by omówić szczegóły wypadku (serio!). Reszta kierowała ruchem, dokumentowała całą sytuację oraz rozmawiała z kierowcą motoru. O dziwo, nikt się nie denerwował, nie krzyczał, wszyscy byli uśmiechnięci i wyluzowani. Okazało się, że we Włoszech policja nie orzeka o winie, robi to specjalny dział w ubezpieczalni. Dalej czekamy na wyniki tego „dochodzenia”. Po wielu przygodach udało nam się dotrzeć w okolice plaży Arcomagno. Spaliśmy na dziko na bardzo starym kempingu tuż koło morza (świetna miejscówka, tylko policja ostrzegała nas, że niekiedy przyjeżdżają tam lokalni rabusie, więc trzeba uważać). Tutejsze plaże są kamieniste i znajduje się na nich mnóstwo nietuzinkowych form skalnych. Odwiedziliśmy Grotta del Saraceno oraz Arco di Enea. Ta pierwsza to grota położona bezpośrednio na plaży. Kawałek dalej mieści się słynny łuk skalny. Ponoć to właśnie przy nim zatrzymał się statek legendarnego Trojańczyka – Eneasza. Mieszkańcy lubią powtarzać, że jeśli ktoś zaśnie w tych okolicach może przez sen usłyszeć śpiew syren. Jak się tu dostać? Najlepiej zostawić samochód na parkingu przy plaży Marinella, przejść przez furtkę i podążać schodami na drugą stronę skały. Następnie, by dotrzeć do pierwszego łuku skalnego, należy przeciąć plażę na ukos. Najpiękniejsze zakątki są kawałek dalej: przechodzimy przez wąski korytarz wydrążony w skale, a po kolejnych 5 minutach znajdujemy się na plaży z obłędnym widokiem i łukiem skalnym. Jeśli nie macie samochodu zajrzyjcie do TEGO TEKSTU (ostrzegam: czeka Was dużo chodzenia, chyba że spróbujecie złapać okazję). MATERA – JEDNO Z NAJSTARSZYCH MIAST ŚWIATA Ostatnim miejscem na południu Włoch, które odwiedziliśmy była Matera – miasto wykute w skale. Już niebawem będzie o niej głośno, ponieważ została Europejską Stolicą Kultury 2019 roku. Najbardziej znaną częścią miejscowości jest Sassi (z wł. kamienie), gdzie znajdują się domostwa i groty wydrążone w skałach. Tylko fronty domów są dobudowane w sposób tradycyjny. To właśnie tutaj Mel Gibson nakręcił swój najsłynniejszy film„Pasja”, a Matera doskonale „udawała” Jerozolimę. Do lat 50-tych XX wieku mieszkało tu ok. 20 tysięcy osób, mimo brudu i szybko rozprzestrzeniających się chorób. W 1954 roku rząd przymusowo przesiedlił ludność do bloków z bieżącą wodą i elektrycznością, jednak nie zostało to przyjęte z entuzjazmem. Fantastycznie opisuje to Natalia w TYM TEKŚCIE. W artykule znajdziecie również więcej informacji na temat Matery. To nieprawdopodobne, że jeszcze 70 lat temu północne Włochy rozwijały się w błyskawicznym tempie, a na południu wybuchały epidemie i ludzie umierali z głodu. Nic dziwnego, że Włosi do dziś wstydzą się historii tego miejsca. Trzeba jednak pamiętać, że według historyków to jedno z najstarszych miast świata. Moim zdaniem, wizyta w Materze to obowiązkowy punkt wycieczki. Sama chętnie tam wrócę, ponieważ z powodu burzy i później godziny nie udało nam się dotrzeć do starszej części miasta (Sasso Caveoso). INFORMACJE PRAKTYCZNE wstęp na Pompeje – 15 EUR dorośli / 9 EUR dzieci oraz studenci koniecznie posmarujcie się kremem z filtrem, weźcie zapas wody oraz nakrycie głowy, bo w środku jest bardzo gorąco; polecam zwiedzanie wcześnie rano, przed największymi tłumami (nam niestety nie wyszło wstawanie o 7:00…) nocleg na kempingu Zeus (tuż koło głównego wejścia do Pompejów) – 9 EUR /os (w tym opłata za namiot i parkin, szczegóły TUTAJ) wejście do parku narodowego, w którym znajduje się Wezuwiusz – 10 EUR najlepsza restauracja na południu Italii – Lamione da Dorotea przepyszne cappuccino w Castellabate – 1,5 EUR nocleg na kempingu Desiderio kilkadziesiąt kilometrów za Neapolem – 6 EUR /os (chyba mieliśmy jakąś zniżkę, bo byliśmy 27-osobową grupą) pyszne panini w Materze – 4-5 EUR Znacie południowe Włochy? Byliście tam kiedyś? A może wybieracie się w te wakacje? Dajcie znać w komentarzu! … Podobał Wam się wpis? Bądźcie na bieżąco, śledząc gadulcowego FANPAGE’A oraz INSTAGRAM (polecam InstaStories!). Zachęcam również do zapisania się do NEWSLETTERA (co 2-3 tygodnie wysyłam osobiste listy, z niepublikowanymi wcześniej informacjami i zdjęciami), subskrybowania naszego KANAŁU NA YOUTUBE (co czwartek nowy vlog!) oraz pozostawienia komentarza pod wpisem. To bardzo mobilizuje do ciągłej pracy nad blogiem. Z góry dziękuję! Potrzebujesz ok. 4 min. aby przeczytać ten wpis Skalne miasta to zespół skał o różnej wielkości, które formują wąskie przejścia i zawiłe labirynty, schodki, a czasem nawet okna i balkony, z których rozpościera się malowniczy widok na skalne iglice. Poznaj niektóre ze skalnych miast, które naprawdę warto odwiedzić! Skalne Miasto Adršpach, Czechy Niezwykłe miejsce w Czechach położone przy granicy z Polską od lat przyciąga rzesze odwiedzających. Skały Adrszpaskie zawdzięczają swój kształt działaniu wody – kiedyś całe miasto leżało na dnie morza. Po jakimś czasie morze ustąpiło, odsłoniło miękkie skały osadowe, które pod wpływem sił natury utworzyły imponujące miasteczko słynące z wielu atrakcji. Wymieńmy Bramę Gotycką, wciśniętą między strzeliste bloki piaskowca, przez którą wkracza się do labiryntu skalnych ścian, i porozrzucane po całym miasteczku potężne formacje skalne zawdzięczające swe nazwy fantazyjnym kształtom. Zobaczysz tu Śpiącego Łabędzia, Wielbłąda, a nawet Falę Tsunami. Wardzia, Gruzja Rozciągnięte na południu Gruzji skalne miasto Wardzia sięga początkami tzw. złotego wieku państwa gruzińskiego, gdy krajem rządziła królowa Tamara. Na rozkaz jej ojca Jerzego III w ścianie masywu Eruszeti nad rzeką Mtkvari wydrążono na wysokości 1300 metrów podziemny klasztor. Z czasem Wardzia rozrosła się o nowe kapliczki, cerkwie, łaźnie, refektarze i biblioteki wydrążone w miękkim tufie na głębokości 50 metrów. Schowane w górskim masywie miasto być może nigdy nie zostałoby odkryte, gdyby nie zawalenie się potężnej ściany kilkaset lat temu. Wardzia zajmuje aż 13 kondygnacji, które wyglądają jak ułożone jeden nad drugim tarasy widokowe. Sassi di Matera, Włochy Domki, kręte uliczki, zaułki i schodki w miasteczku Matera na południu Włoch były drążone w skale przez różne cywilizacje na przestrzeni kilku stuleci, a opustoszały dopiero po II wojnie światowej, gdy światło dzienne ujrzał pamiętnik Carla Leviego „Chrystus zatrzymał się w Eboli”. Autor odmalował w nim przeraźliwy obraz nędzy, brudu i chorób w ówczesnej Materze. Miasteczko w mgnieniu oka stało się symbolem „hańby narodu”. W 1952 roku władze przesiedliły ponad 15 tysięcy mieszkańców jaskiń do nowo wybudowanego miasteczka. Gdy wielu z nich nie chciało opuścić swych domostw, rząd zamurował wejścia do jaskiń cementem. Po 40 latach dzielnice Sasso Caveoso i Sasso Barisano, w których zachowały się wykute w skale domy, weszły na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Rocamadour, Francja Trzy kondygnacje wykutej w skale wioski odzwierciedlają średniowieczny podział na stany: rycerze mieszkali w „penthousie”, duchowieństwo – „na drugim piętrze”, a prości ludzie na samym dole, nad rzeką. Na szczycie klifu, na którym zbudowano tę niewielką wioskę, mieści się klasztor, do którego prowadzi 216 schodów. Miasteczko Rocamadour przyciąga odwiedzających nie tylko przepięknym widokiem na dolinę rzeki Alzou, ale też wieloma legendami, które do dziś żywo oddziałują na wyobraźnię. Błędne Skały, Polska Położone na terenie Parku Narodowego Gór Stołowych Błędne Skały stanowią przykład nielicznych w Europie gór płytowych, które wypiętrzyły się około 30 milionów lat temu. Deszcze i wiatry wyrzeźbiły w skałach przedziwne formy i labirynty z licznymi przejściami, pieczarami i tunelami. Do Błędnych Skał lepiej się wybrać bez zbędnego balastu. W skalnych labiryntach z trudem będziesz się przeciskać przez wąskie korytarze i przechodzić pod niskimi stropami. Tak czy inaczej, na Błędnych Skałach trudno nie nabić sobie guza albo nie zadrapać kolana. Ale warto, bo tutaj zobaczysz prawdziwe cuda natury. Zdj. główne: Stanislav Maslov/unsplash

matera niezwykłe skalne miasto włochy